وقتی تنها هستم می‌توانم جمله بسازم، اما در کلاس یا مکالمه واقعی ذهنم خالی می‌شود. نگرانم تلفظ یا دستورم اشتباه باشد و طرف مقابل قضاوتم کند؛ به همین دلیل جواب‌هایم خیلی کوتاه می‌شوند.
چطور می‌توانم به‌صورت تدریجی اعتمادبه‌نفس مکالمه را بالا ببرم؟
هدف جلسه‌های اول را «صحبت‌کردن بدون اشتباه» نگذارید؛ هدف باید رساندن پیام باشد. یک نردبان کم‌فشار بسازید:
پیش از مکالمه، چند عبارت نجات آماده کنید؛ مانند «اجازه بدهید جور دیگری توضیح بدهم» یا «منظورم این است که...». این عبارت‌ها هنگام مکث فشار ذهنی را کم می‌کنند.
از طرف مقابل بخواهید وسط صحبت فقط خطاهایی را اصلاح کند که مانع فهم می‌شوند و بقیه را آخر جلسه بگوید. پس از مکالمه حداکثر سه خطای پرتکرار را انتخاب و برای هرکدام دو جمله درست بسازید. این محدودیت مانع تبدیل بازخورد به فهرستی اضطراب‌آور می‌شود.